Introductie en context
Films die beginnen met een bruiloft worden vaak geassocieerd met een onbekende toekomst voor het paar. Het starten met wat men vaak de ‘gelukkige afloop’ noemt, lijkt meestal een omkering van de omstandigheden te garanderen. In de nieuwe film ‘We Bury the Dead’, die vanaf vrijdag in de bioscoop te zien is, ontvouwt zich echter een scenario dat door een kosmisch catastrofaal incident wordt getriggerd: een onbedoelde ontploffing van een experimenteel wapen die meteen ongeveer 500.000 mensen in Tasmanië uitroeit, waaronder Ava’s (Daisy Ridley) echtgenoot Mitch (Matt Whelan).
De juiste toon zetten: rouw en zoektocht
Iedereen ervaart verdriet op zijn eigen manier, en voor Ava betekent dit vooral een reis beginnen om Mitch te vinden. Het is vrijwel zeker dat hij is omgekomen. Het resort waar Mitch verbleef tijdens een zakenreis ligt ten zuiden van een gebied dat nog in brand staat – de humanitaire hulpmissie waar Ava zich bij aansluit mag niet in dat gebied komen. Er is ook een bijkomend probleem: sommige van de doden lijken terug te keren als zombies. Helpende handen krijgen de opdracht geen contact te zoeken, maar simpelweg een fakkel te ontsteken zodat het leger snel kan ingrijpen en ze kan doden.
Hoop versus angst
Waar de dreiging van zombies sommige mensen juist zou kunnen laten terugkeren over de oceaan, blijft Ava hoopvol. Wat als Mitch een van de hervonden reuzen is? Wat zou dat betekenen? Waarom keren sommige terug en anderen niet? Zou Mitch gered kunnen worden? Het lijkt bijna een waanbeeld, zeker wanneer ze haar eerste glimpsen krijgt van sommige zombie-figuren met hun angstaanjagende tanden en onaangename uitstraling. Maar er is meer: ze ontmoet iemand die een nóg krankzinniger plan lijkt te hebben.
Werking en relaties in de film
Ava werkt aanvankelijk plichtsgetrouw, vele lichamen verzameld en verwijderd. Het werk is afschuwelijk en zonder directe beloning, vol vieze geuren, lichaamsvloeistoffen en onverwachte schrikmomenten. Haar partner, Clay (Brenton Thwaites), lijkt daar nauwelijks door van slag te raken. Met zijn lange haar en een ’70s-stijl snor zou je hem als iemand uit een ander tijdperk kunnen beschouwen, meer geïnteresseerd in de restanten van cocaïne en aspiratietransportmiddelen die ze onderweg tegenkomen, dan in een groter doel. Uiteindelijk vraagt Ava hem om hulp, waarna ze samen de verboden zone binnengaan.
Regie en verhaalstructuur
De film is geschreven en geregisseerd door Zak Hilditch, een Australische filmmaker bekend van ‘These Final Hours’, eveneens een apocalyptische thriller die spreekt over uitsterfing en voortplanting.
Een verhaal over rouw en twijfel
‘We Bury the Dead’ is vooral een film over verlies, maar het zoekt nog duidelijker naar een manier om zich te engageren met de zombiemotief. Het verhaal toont een personage dat te maken krijgt met een hopeloze zoektocht, waarin haar huwelijk al vooraf lijkt te zijn opgebroken. Het had misschien beter gewerkt als er meer directe tijdsreflecties waren geweest, maar het script plaatst haar verhaal voornamelijk in flashbacks. De actuele Ava moet alles zwijgend in haar ogen dragen.
Zombies als filmische metafoor
Zombies worden al lang gezien als symbolen in de cinema, en deze film lijkt een poging te doen tot iets nieuws. Tegelijkertijd blijft het niet volledig bij dat idee en hanteert het eerder bekende clichés. Ondanks de voortdurende tandenknarsen is het onduidelijk wat er precies gebeurt als iemand gebeten, gekrabd of op een andere manier aangevallen wordt door de ondoden.
Vervolg en conclusie
De dreiging die van zombies uitgaat, houdt de spanningsboog hoog, mogelijk door alles wat eraan voorafging. Beide hoofdpersonen – Ava en de film zelf – lijken op zoek naar afsluiting, een groter doel dat het geheel betekenis geeft. Uiteindelijk leidt dit tot een bizarre, wilde climax die een van de originele, op zichzelf staande verhaallijnen transformeert in iets veel griezeligers: een opzet voor iets anders.
‘We Bury the Dead’, die vrijdag in de zalen verschijnt via Vertical, krijgt een R-classificatie van de Motion Picture Association voor geweldadige inhoud, kortdurend druggebruik, taalgebruik en bloederige scènes. Met een speeltijd van 95 minuten wordt de film beoordeeld met tweeënhalf ster uit vier.
