Inleiding en context
Dianna Tompkins kijkt in een spiegel terwijl ze op haar bed in haar huis in Demotte, Indiana, zit op 17 december 2025. Op die dag draagt ze haar SNAP-kaart, de elektronische betaalkaart voor de voedselhulpprogramma’s van de overheid. Voordat we verdergaan, dient opgemerkt te worden dat haar situatie illustratief is voor veel gezinnen die op dat moment geconfronteerd werden met telkens toenemende financiële onzekerheid.
De financiële situatie van Jade Grant
Jade Grant, een door haar erkende verpleegkundige assistent van 32 jaar, zat op hetzelfde moment in een moeilijke financiële fase. De maanden vóór het einde van het jaar waren al zwaar voor haar en haar drie kinderen. Ze beschrijft de periode als chaotisch, vooral omdat feestdagen en verjaardagen achter elkaar plaatsvonden en de kosten vaak opliepen. Daarbij kwam dat haar hulp voor voedsel van de overheid plotseling was stopgezet.
Grant vertrouwde aanvankelijk op haar gebruikelijke hulp via SNAP, dat haar helpt om haar huishouden van drie kinderen te onderhouden. Tijdens de eerste maand van het jaar was ze niet bezorgd, omdat ze dacht dat het een administratieve vertraging zou zijn. Maar toen de impasse met de begroting in de tweede maand voortduurde en president Donald Trump het ongekende besluit nam om de betaling van SNAP voor november te bevriezen, werd haar zorg groter.
Haar situatie werd nog lastiger door de speciale dieetwensen van haar kinderen; een eet glutenvrij en de ander met meerdere allergieën, waardoor haar boodschappen al duurder waren dan normaal. Ze maakte zich zorgen over de komende weken, vooral omdat haar jongste kind binnenkort zes jaar wordt.
Ontdekking van de hulpactie
Toen Grant op de app Propel inlogde, die door meer dan 5 miljoen mensen wordt gebruikt om hun elektronische voordelen te beheren, zag ze een pop-up-banner waarin haar werd uitgenodigd zich aan te melden voor een hulpprogramma. Binnen een minuut voltooide ze een korte enquête en ongeveer twee dagen later ontving ze een virtieke cadeaubon van $50. Dit bedrag was niet genoeg om haar volledige maandelijkse SNAP-uitkering te vervangen, maar het was genoeg voor een speciale verjaardagstaart voor haar zoon, geïnspireerd op het televisieprogramma “Bluey.”
Wijdverspreide impact en reactie
Bijna 250.000 gezinnen ontvingen op hetzelfde moment een vergelijkbare contante hulp via de non-profitorganisatie GiveDirectly, als reactie op de gemiste SNAP-betalingen. Deze samenwerking met Propel was de grootste crisisreactie in de geschiedenis van de organisatie buiten de COVID-19-pandemie. In totaal werd meer dan $12 miljoen ingezameld, meer dan 246.000 mensen kregen hulp en er werden circa 5.000 donateurs bereikt.
Veel ontvangers herstellen zich nog steeds van de onzekerheid die de vertragingen met SNAP in de afgelopen maand veroorzaakten. Onderzoek door Propel wijst uit dat velen met de lange termijn gevolgen van lenen van geld te maken hebben gehad, doordat hun voordelen niet op tijd werden uitbetaald. Volgens CEO Jimmy Chen boden de snelle uitkeringen financiële en emotionele steun, vooral op momenten dat de veiligheidsnetwerken schijnbaar tekortschoten.
Grant vindt dat elke dollar, hoe klein ook, een grote impact kan hebben wanneer men niets anders heeft. Ze zegt: “$50 kan veel betekenen als je verder niets hebt.”
Uitdagingen door gevolgde beleidsmaatregelen
De reactie van GiveDirectly werd gedreven door een situatie die meer weg had van een natuurlijke ramp dan van een gebruikelijk hulpfonds. Chen vergelijkt de inkijk in de crisis met een natuurramp, omdat de gevolgen plotseling en ernstig waren voor veel Amerikanen. De bevriezing van de SNAP-uitkeringen veroorzaakte niet alleen financiële problemen voor miljoenen, maar ook onzekerheid over de betrouwbaarheid van de overheidssteun.
De organisatie bedacht een strategie met diverse grote en kleinere donaties, variërend van $100 tot enkele duizenden dollars, om in ieder geval een substantieel bedrag te kunnen uitkeren aan degenen die het het hardst nodig hadden. Men koos bewust voor een cashbedrag van $50, bedoeld als een ‘tussenoplossing’ waarmee gezinnen een essentiële bezoek aan de supermarkt konden maken. Volgens Palmer, directeur van GiveDirectly in de VS, wilde men gericht helpen door de maximale SNAP-uitkering voor gezinnen te dekken en de uitkeringen automatisch te distribueren zodra het systeem detecteerde dat het voordeel niet op tijd was uitbetaald.
Impact op de ontvangers en het vertrouwen in de overheid
Dianna Tompkins, die afhankelijk is van haar SNAP-bonus om haar peuter en achtjarige kind te voeden, zegt dat ze haar saldo nauwlettend volgt. Toen ze vorige maand een deposit van normaal $976 miste, raakte ze in paniek. Ze werkt als flexibel werknemer voor DoorDash en Uber Eats en bewaart altijd niet-perishabele voedingsmiddelen in haar voorraadkast voor noodgevallen. Maar vanwege de onzekere situatie en de vertragingen in de uitkeringen voelde ze zich overspoeld.
De $50 die ze ontving, stelde haar in staat om melk en brood te kopen. Hoewel dat niet veel was, noemde ze het “een grote hulp.” Haar lokale voedselbanken in Demotte waren onbetrouwbaar; de ene week kregen ze meer voedsel dan gewoonlijk, terwijl de volgende week ze de enorme drukte nauwelijks aankonden. Ze uitte haar bezorgdheid dat de overheid “gewoon kan besluiten om zoveel mensen niet te voeden.”
Volgens Chen en andere onderzoekers heeft de bevriezing van november het vertrouwen van veel ontvangers in de overheid geschaad. Chen geeft aan dat velen nog steeds vrezen voor een herhaling van zulke storingen, ondanks dat SNAP nu gefinancierd wordt voor het volgende fiscale jaar. GiveDirectly organiseert inmiddels een “nazorg” campagne om extra geld uit te keren aan meer dan 8.000 mensen die nog niet volledig hersteld zijn van de vertragingen.
Slotconclusies
Grant wijst erop dat de voortdurende onzekerheid haar financiële situatie beïnvloedt, onder meer doordat ze haar energierekening en autoverzekering uitstelt. Ze zegt dat overheidsbesluiten zonder waarschuwing de planning van huishoudens volledig kunnen ontwrichten. Volgens haar is dat een van de redenen waarom ze het vertrouwen in de overheid niet meer heeft, iets wat ze prioriteit geeft in haar overwegingen.
