Een filmrecensie over de nieuwste kerstkomedie, waarin de rol van moeders en de verwachtingen rondom feestdagen aan bod komen. De film, getiteld “Oh. What. Fun.”, is sinds december beschikbaar via Amazon Prime Video en krijgt een gemengde beoordeling.
Verhaal en hoofdpersonages
In “Oh. What. Fun.” speelt Michelle Pfeiffer een moeder die op het randje staat tijdens de kerstdagen. Haar karakter, Claire, heeft net als vele andere moeders een chaotisch bestaan. Haar volwassen kinderen, gespeeld door Felicity Jones, Chloë Grace Moretz en Dominic Sessa, waarderen haar inspanningen niet erg. Haar echtgenoot, vertolkt door Denis Leary, biedt steun maar helpt zelden echt.
Claire runt haar huishouden vrijwel alleen en probeert ondanks de harde arbeid de feestvreugde te bewaren. Ze verricht talloze taken zoals koken, schoonmaken, cadeautjes inpakken en plannen maken, terwijl ze er op haar best uitziet, zelfs tijdens de vele bergingen van afval. Na een bijzonder pijnlijke misstap van haar familie, besluit ze zich van haar suburbane gevangenis weg te bewegen zonder iemand iets te vertellen. Ze kiest op dat moment voor zichzelf en vertrekt.
Filmstructuur en uitvoering
Hoewel de film belooft een feest zijn, blijft “Oh. What. Fun.” achter bij de verwachtingen. Met een sterk ensemble, waaronder Danielle Brooks, Joan Chen, Maude Apatow, Rose Abdoo en Eva Longoria in bijna cameo-achtige rollen, had het script potentieel. In plaats daarvan kiest de film voor een uiterst generieke vertelling, waar weinig van de oorspronkelijke setup wordt uitgewerkt.
De film, die vanaf woensdag op Prime Video staat, opent met een scène waarin Claire tijdens haar autorit een kind suggereert vriendelijker te zijn voor haar moeizaam uitziende moeder in de voorkant van de auto. Ze zegt kalm en serieus dat die moeder op een dag zal sterven. Daarna wenst ze de moeder een vrolijk kerstfeest en geeft de kinderen een blik die door merg en been gaat. Vervolgens onderbreekt een freeze-frame en voice-over de scène, waarin wordt gesuggereerd dat het around the holidays toegestaan is om af en toe uit je slof te schieten, en dat veel kerstfilms vooral over mannen gaan. Hiermee wordt de vrouw in het slechte licht gezet en wordt haar karakter meteen in een negatief daglicht gesteld.
Perspectieven en thema’s
Claire uit haar frustratie door te stellen dat er een film gemaakt zou moeten worden over de ware helden van de feestdagen: moeders. Hoewel haar bedoeling goed lijkt, zijn haar voorbeelden en uitspraken discutabel. Er wordt gesuggereerd dat klassieke films zoals “Home Alone” en “Planes, Trains and Automobiles” vooral over moeders gaan, maar dat wordt niet overtuigend onderbouwd. De film lijkt vooral te willen voorkomen dat de hoofdrolspeelster zich op een dieper niveau ontwikkelt.
Regie en cast
Regisseur Michael Showalter schreef het script samen met Chandler Baker, de auteur van het korte verhaal waarop de film gebaseerd is. Hij streeft ernaar de film licht en luchtig te houden, zonder ernstige ziekte of drama. Het resultaat is een film die zich schaamt voor haar eigen belachelijke premise en te snel door de verhaallijn raast, waardoor de cast niet echt tot zijn recht komt. Ieder personage krijgt één of twee typische eigenschappen toegeschreven, en er ontbreekt een natuurlijke familiedynamiek.
De oudste zus, Channing (Jones), is getrouwd met Doug (Jason Schwartzman), die probeert haar jongere zus Taylor (Moretz) te imponeren, hoewel zij, als een serieel monogamist, haar hart aan telkens een andere man verkiest tijdens de feestdagen. De jongste is de recent ontslagen en onderbelichte Sessa. Er zijn ook kleinkinderen, maar die spelen nauwelijks een rol.
Een ongewone missie
Claire wenst zich voor Kerstmis vooral dat haar gezin haar had voorgedragen voor een ontmoeting met haar favoriete talkshowhost, Zazzy Tims (Longoria). Maar haar wensen worden niet vervuld, en haar grens wordt bereikt wanneer ze ontdekt dat haar familie zonder haar een feest bij haar thuis heeft gepland. Vervolgens besluit ze zonder hen naar Burbank te rijden om de show van Tims te bezoeken.
De reis wordt door de regisseur geprobeerd om te laten lijken op een roadmovie in de stijl van “Planes, Trains and Automobiles”, inclusief een overnachting in een cheap motel samen met Brooks, die een monkelende bezorger speelt. Echter, de film houdt zich niet aan deze opzet en de personages scheiden al snel hun wegen, in plaats van samen op een avontuur te gaan.
Algemene observaties en maatschappelijke trends
De film raakt per ongeluk ook aan het actuele maatschappelijke beeld van moeders die volledig over de kop gaan. In dit jaar zijn moederfiguren op het scherm niet slechts op het randje, maar volledig in vrije val, met rollen gespeeld door Jennifer Lawrence, Rose Byrne, Jessie Buckley en Teyana Taylor, die allemaal een vorm van chaos, paniek of postpartumapathie vertonen.
Hoewel lichtere verhalen welkom zijn en humor altijd een belangrijke rol kan spelen, mist “Oh. What. Fun.” enige diepgang en reflectie. De film voelt aan als een haastig geschreven kaartje dat je op de ochtend van haar verjaardag hebt gekrast en nooit echt de gedachtegang van de makers doorgrondt. Er is ruimte voor betere pogingen.
Conclusie en beoordeling
“Oh. What. Fun.”, uitgebracht door Amazon MGM Studios, is een film met een leeftijdsadvies van PG-13, met een duur van 106 minuten. Op beoordelingssite krijgt de film twee van vier sterren.
